تمام شد ...

تمام شد سکوت تلخ من

تمام شد نبودنم

که هیچ بودم و

برای بودنت

به تک تک و تمام لحظه ها ی خویش

باج داده ام .

تمام شد ...

تمام شد تمام درد های خفته ام

که شب

به هر بهانه ایی

به داد می رسید و سخت

به خواب می رساندمش .

تمام شد ...

تمام شد هراس پوچ و سایه وار من

که ازفراز قله ی گریز و ترس

به سخره می گرفت

سقوط نعش های مرده را

به کام مرگ .

تمام شد

دیگر تمام شد ...

اسفند 88

چقدر شادم

وقتی که همه می خندند

من ساکت تر از تمام لحظه های تنهایی خویش

به دردهایم نگاه می کنم .

چقدر سردم

وقتی که آغوش گرمی

برای در کشیدن من پرواز کرده است

و دستی گرمای خویش را

برای دست های مرده ام

هدیه می کند .

چقدر خوابم

وقتی که چشم هایم باز و لبم گشوده است

سرود می خوانم و می رقصم

اما باز هم

باز هم ...

خوابم

آه ...

چقدر سختم

وقتی که دوست داشتن را به سخره می گیرم { بر خلاف آنچه هستم }

و سایه ی خویش را در تباتب آفتاب ظهر

انکار می کنم

وقتی که می توانم دوست بدارم

و امیدوار باشم که دوستم دارند .

چقدر مستم

وقتی که قلم در دست

ورق پاره های ذهنم را

سیاه می کنم

و کبوتر چشم هایم را

در آسمان شعر همیشه ام

پرواز می دهم .

چقدر در تمام این سطر ها

تلاش می کنم خودم باشم

اما ...

اسفند 88