پریش

بریده ام نگاه را زدیدگان بسته ات

بخواب ای همیشه خواب به چشم های خسته ات

تمام کن سکوت را که سایه ات شکست خورد

امید من به کیست ؟ هان ؟! به قامت شکسته ات ؟

درود ای هماره درد که شعر من ز تو شکفت

شبم به خواب رفت و لیک دو چشم خسته ام نخفت

درود ای صدای محو در انعکاس گوش من

بگو! بگو چه بود حرف ؟ صدا به گوش من چه گفت؟

چه بود آن پریش دوش که گرده ام وزو شکست ؟

ببست بال شعر را بگو چه بود و از چه بست ؟

چرا نگفت قصه اش که کم کند ز درد ما ؟

مگر نبود از شراب خراب و خواب و مست ِ مست ؟